Leven met verlies
Hoe verdriet je kan raken én je dichter bij jezelf kan brengen
Verlies kan je leven volledig stilzetten.
Alsof de grond onder je voeten ineens verdwenen is. Je probeert door te gaan, maar ergens onderweg raak je jezelf kwijt. Dingen die eerst vanzelf gingen, voelen zwaar of leeg. Je hoofd draait overuren, terwijl je lijf juist moe is. En ondertussen draag je iets met je mee waar vaak maar weinig ruimte voor lijkt te zijn in de wereld om je heen.
Verdriet vraagt niet om haast.
Het vraagt om aandacht.
Toch doen we vaak het tegenovergestelde. We proberen sterk te zijn. Ons groot te houden. We slikken emoties weg of zoeken afleiding, omdat voelen soms simpelweg te pijnlijk is. Maar wat geen ruimte krijgt, zet zich vaak vast in ons systeem. In ons lijf. In onze gedachten. In oude patronen die steeds opnieuw geraakt worden.
Verlies gaat namelijk zelden alleen over datgene wat je bent kwijtgeraakt. Het raakt vaak ook oudere lagen in jezelf aan. Oude pijn. Oude angst. Het gevoel verlaten te zijn. Niet gezien. Niet gedragen.
En hoe rauw dat soms ook voelt, daarin schuilt óók iets anders.
Een uitnodiging om opnieuw contact te maken met jezelf.
Verlies als poort
Ik zie verlies vaak als een poort. Niet omdat verlies mooi is of “ergens goed voor moet zijn”, maar omdat het je op een diepe manier stilzet bij wat er werkelijk in jou leeft. Onder alle rollen, verwachtingen en overlevingsmechanismen. Het brengt je dichter bij jouw essentie.
Juist in periodes van verlies ontstaat er soms ruimte voor een eerlijker leven. Een zachter leven. Een leven dat meer klopt met wie je werkelijk bent.
Dat betekent niet dat het gemis verdwijnt., maar wel dat het draaglijker kan worden. Dat je leert ademen in wat er is.
Dat verdriet niet meer alles overspoelt.
Dat er langzaam weer wat licht komt in jezelf.
In mijn begeleiding rondom verlies werk ik daarom, naast het praten met elkaar, vooral met het lichaam, het zenuwstelsel en de diepere gevoelslaag. Via ademwerk, lichaamswerk, meditatie, energetisch werk, rituelen en de natuur mag alles wat vastzit weer voorzichtig in beweging komen.
Zacht. Veilig. In jouw tempo.
Want heling ontstaat niet door jezelf te forceren, maar wanneer je jezelf weer durft te ontmoeten in alles wat er is.
Verlies kent veel vormen. Het overlijden van een dierbare. Een scheiding. Het verlies van gezondheid, werk, een toekomstbeeld of levensenergie. Soms draag je al jarenlang een gevoel van gemis met je mee, zonder dat je precies kunt uitleggen waar het vandaan komt.
Welke vorm jouw verlies ook heeft: je hoeft het niet alleen te dragen.
Zelf weet ik ook hoe verlies een leven kan tekenen. Op 27 februari 2010 overleed mijn moeder. In de afgelopen jaren heb ik ervaren dat verdriet niet “weggaat”, maar wel kan verzachten wanneer je het liefdevol leert dragen. Wanneer het er helemaal mag zijn.
En misschien is dat uiteindelijk waar heling begint.
Niet zozeer in het oplossen van verdriet, maar in het toelaten ervan.
Zodat er langzaam weer ruimte ontstaat.
Voor rust. Voor adem. Voor leven.
Voor jou.