Van frustraties naar waardering van talent!

‘Oh daar gaat ie weer, trekt ie weer alle kasten open, alle spullen eruit, laat weer een spoor van rotzooi achter in huis, aaarrrrgh, hij ruimt ook nooit op’. Dit is wat ik een tijd lang dacht wanneer mijn zoontje van toen nog 4 jaar weer eens in staat was om in 10 minuten het hele huis op zijn kop te zetten. En wat mijn man en ik ook deden; lief bespreken, streng toespreken, niks hielp. Als hij het in z’n koppie had wat hij wilde doen dan ging hij ervoor en had totaal geen oog voor het spoor wat hij achter liet. Niet dat wij zo’n opgeruimd huishouden zijn want ik zeg je eerlijk, ik heb in de 8 jaren dat ik moeder ben van twee heerlijke energieke boys al heel wat meer leren loslaten en een stapeltje hier of wat rotzooit daar kan ik prima hebben, maar ik heb het over de hele woonkamer die bezaaid ligt en alle kastdeuren open.

Inmiddels gaat het anders en ik deel je graag hoe we dat hebben veranderd. Want ja, WIJ hadden een grote rol hierin (en JIJ kan dit ook veranderen bij irritatie aan je kind, je collega of jezelf).

Een situatie die zich bijvoorbeeld afspeelde was dat onze zoon ineens het idee had dat hij een ridder was; Hij trekt het aluminiumfolie uit de la, scheurt er een stuk vanaf (en laat de rol op de grond liggen en uitrollen), trekt plakband uit de kast, plakt het aluminiumfolie op zijn trui (en laat de plakband ergens anders op de grond staan), trekt de knutselbak uit de kast en trekt alle papieren en stiften eruit om die ene groene stift te vinden en gaat met die stift op het aluminiumfolie zijn riddernaam schrijven (en de grond ligt bezaait met papier en stiften). Vervolgens gaat hij ridder spelen en laat de spullen gerust een uur slingeren waardoor de stiften al spelende door de hele kamer en onder de bank worden geschopt.

Voorheen zou ik geïrriteerd reageren op de rotzooi die hij heeft gemaakt. Maar nu doen we dat dus anders. Want ik las destijds een artikel over het zien van de kwaliteiten van je kind en mijn man en ik hebben met elkaar besproken hoe we met dit soort situaties, die tot veel irritatie bij ons, en als gevolg daarvan bij onze zoon teweeg bracht, anders willen omgaan. We zijn gaan kijken; wat zit daar nou achter dat gedrag, wat gebeurt er bij hem? Wat we zijn gaan zien is dat onze zoon ineens een ontzettend leuk en creatief idee krijgt en dat per direct wil en kan uitvoeren zonder onze hulp. Hoe mooi is dat? De creativiteit van onze kinderen willen we juist stimuleren want op school ‘moeten’ ze al zoveel denken met hun koppie. We zijn gaan benoemen naar elkaar hoe ontzettend mooi het is dat hij zoveel creatieve ideeën heeft en ook meteen weet hoe hij iets wil uitvoeren (zelf een bob de bouwer klusriem maken, een grote hut bouwen, een voetbaltijdschrift maken voor hem en zijn vriendjes etc.). Dat willen we stimuleren….EN we willen ook graag dat hij leert dat je je spulletjes opruimt zodat het voor iedereen fijn bewegen blijft in huis. Wat we zijn gaan doen is steeds wanneer hij weer zo’n creatieve inslag kreeg, eerst benoemen wat we hem zien doen; ‘wauw Teun, wat heb je een creatief idee bedacht, en je weet ook al hoe je dat gaat maken, door jouw creatieve ideeën weet altijd wel een oplossing ergens voor. Super mooi jongen’. ‘Zorg je wel dat je de spulletjes zo ook opruimt zodat je geen dingen kwijtraakt en er niemand over valt?’

En wonder boven wonder; hij ruimde zijn spullen op!! Soms moesten we hem er nog een keer aan herinneren of vroegen we of hij hulp nodig had, of ruimden we samen met hem op terwijl we in zijn spel mee gingen. We waren verbaasd hoe ‘makkelijk’ het opruimen ineens ging. Er was totaal geen irritatie meer maar juist heel veel plezier want hij voelde zich door ons gezien en gewaardeerd. Wat een verschil in energie die we allemaal voelden!

Dit kan je ook toepassen wanneer je je irriteert aan een collega, want die collega kan waarschijnlijk iets heel goed waar jij nog wat van kan leren (lees meer uitleg hierover bij kernkwadrant van Daniel Offman). En je kan het ook op jezelf toepassen! Hoe vaak irriteren we ons niet aan een bepaalde eigenschap van onszelf? Zo heb ik me vroeger erg geïrriteerd aan mijn overgevoeligheid. Ik werd om het minste geringste geraakt door iets of iemand, door wat iemand zei (of juist niet zei maar ik wel aanvoelde), door een bepaalde negatieve sfeer die ergens hing. Ik kon er compleet op leeglopen. Ook omdat ik erg twijfelde aan wat ik voelde; klopt dat wel? Doe ik iets verkeerd? Het zal wel aan mij liggen! Totdat ik heb ingezien dat onder deze overgevoeligheid de mooie kwaliteit fijngevoeligheid zit (of hoogsensitiviteit). Vervolgens heb ik geleerd om deze gevoeligheid als kracht in te zetten en daar pluk ik vandaag de dag nog altijd de vruchten van. Ik heb leren vertrouwen op mijn gevoel, mijn intuïtie. In de woorden van Daniel Ofman (kernkwadrant) schuilt er onder iedere valkuil een kwaliteit. Je bent ergens heel goed in, maar kan daar in doorslaan. Het tegenovergestelde van je valkuil is je uitdaging. Zo heb ik geleerd (mijn uitdaging) om goed voor mezelf te zorgen, niet alleen te geven maar een mooie balans te vinden tussen geven en nemen, trek ik me soms bewust terug of leun ik bewust achterover. Dit is overigens een proces van jarenlange persoonlijke ontwikkeling en ik blijf mezelf ontwikkelen, gewoon omdat het te leuk is! Ga jij de uitdaging aan om de irritatie die je voelt richting je kind, je collega of jezelf om te zetten in waardering? Ik wens je heel veel plezier met deze mooie ontdekkingstocht en uiteraard ondersteun ik je hier heel graag bij dus neem gerust contact met me op!

Lieve groet,

Marieke

Wil jij nu ook natuurcoaching zelf ervaren? Ga direct naar kosten en afspraak maken. Tot ziens in het bos!