Inspiratie

Oefening ‘De natuur ervaren’

(Uit mijn boek ‘Natuurlijk weer aan het werk’)

Ik nodig je uit om alleen op pad te gaan in de natuur. Ga naar een fijne plek in het bos of een park. Loop heel langzaam de natuur in. Ben je zo bewust mogelijk van jouw aanwezigheid in de natuur. Dit kun je doen door je zintuigen één voor één bewust in te zetten.

Observeer wat je met je zintuigen waarneemt zonder er met je hoofd iets van te vinden. Begin met heel bewust om je heen te kijken. Wat zie je allemaal? Welke structuren zie je? Welke verschillende kleuren zie je? Wat zie je ver weg? Wat zie je dichtbij? En alleen maar waarnemen. Zodra je in je hoofd schiet en er een verhaal van maakt breng je jezelf weer terug naar het kijken. Wat zie je nog meer? Na een tijdje verleg je je aandacht naar het horen. Welke geluiden kun je allemaal waarnemen? Zijn de geluiden hard of zacht? Hoor je alleen geluiden buiten jezelf, ver weg of dichtbij, of hoor je ook geluiden in je lijf? Nadat je enkele minuten op het horen hebt gericht ga je je focussen op wat je ruikt. Adem diep in via je neus en ruik de natuur om je heen. Wat ruik je? En verandert die geur naarmate je verder loopt? Wordt de geur sterker of minder sterk? Ook weer puur waarnemen. Nu open je je mond en adem je heel bewust de boslucht in via je mond, neem als het ware een hap verse boslucht. Hoe voelt dat in je mond? Voel je de lucht tegen je tong, tegen de binnenkant van je wang? Proef je iets? Daarna ga je je aandacht richten op het voelen. Raak de grond aan, een boomschors, voel een blad, het gras, het mos, een tak. Prikkel je tastzin. Hoe voelt de natuur?

Nadat je zo een tijd lang langzaam hebt gewandeld en bewust je zintuigen hebt ingezet, ga je even stil staan en sluit je je ogen. Voel eens in je lijf hoe deze zintuigenwandeling aanvoelt, wat heeft dat met je lijf gedaan, voel je ergens bepaalde sensaties? Nadat je aandachtig de tijd hebt genomen om je lijf te voelen ga je het zintuig inzetten wat vaak wat ondergesneeuwd is, je intuïtie. Draai met je ogen nog dicht intuïtief op je plek een rondje of meer, draai naar een kant die goed voelt voor jou, volg je natuurlijke neiging, draai en stop pas wanneer jouw gevoel zegt dat je daar wilt stoppen. Open dan je ogen en kijk rond, zo nieuwsgierig als een kind, alsof je voor het eerst de natuur ziet. Geniet hier even heel bewust van.

Vervolg dan weer langzaam je wandeling. Loop nu zo aandachtig mogelijk verder en blijf bewust met al je zintuigen de natuur aanschouwen en verbind je op die manier met de natuur. En voel jouw eigen natuur van binnen, jouw innerlijke lijf, voel hoe de levensenergie door je lijf stroomt.

Digitaal vasten: Meer rust in je hoofd en ruimte voor andere dingen

47 dagen digitaal vasten, dat ga ik vanaf morgen doen! Verminderd telefoongebruik met als doel rust in je hoofd krijgen en ruimte voor andere dingen. Jaimie Nederpel heeft mij gevraagd mee te doen aan haar inmiddels 4e jaar van digitaal vasten en ik ben ambassadeur geworden want ik geloof dat onze wereld een stukje mooier wordt als we met z’n allen bewuster leven, meer in verbinding zijn met onszelf en elkaar (in plaats van vergroeid met onze telefoon).

Wat ga ik precies doen?

  • Ik haal de apps van Facebook, LinkedIn en Instagram van mijn telefoon
  • 1 x per week werk ik social media bij via de laptop (i.h.k.v. mijn bedrijf)
  • Ik doe na jaren weer een horloge om (vandaag batterij vervangen)
  • Ik bedien de radio thuis vanaf de tablet ipv mijn telefoon zodat ik niet door mijn telefoon verleid en afgeleid word
  • Ik verminder mijn gebruik van Whatsapp en zet de meldingen uit
  • In het weekend zet ik mijn telefoon 24 uur uit

Ik dacht altijd dat mijn telefoongebruik erg mee viel maar sinds ik me er bewuster van ben viel me op dat ik toch met enige regelmaat langer in dat ding verzonken zit dan ik bewust zou willen. Ik heb er dan ook heel veel zin in en ben nieuwsgierig naar dit stukje bewuster leven. En ik ben ook wel erg benieuwd hoe lastig ik het ga vinden. Wordt vervolgd…..

Doe je mee? Op jouw manier! Natuurlijk jij! Dat kan al heel ‘klein’, door bijvoorbeeld alle geluiden behalve je beltoon van je telefoon uit te zetten (iets wat mij al een jaar meer rust brengt).

Artikel mbt digitaal vasten op de website van Jaimie Nederpel:

Mijn telefoongebruik valt erg mee dacht ik altijd. Ik heb al diverse trucjes toegepast waardoor ik minder door mijn telefoon word geleefd. Zo heb ik standaard alle geluiden behalve de beltoon op stil staan. Weten mijn familie en vrienden inmiddels wel dat ik gerust pas dágen later op een appje reageer. En hebben we thuis een telefoonbakje waar de telefoons in gaan als we eten. Hoewel ik denk dat mijn telefoongebruik dus wel onder het gemiddelde zit, ben ik me laatst toch ineens verrassend bewuster geworden. Sinds Jamie mij vroeg om mee te doen aan het digitaal vasten viel me prompt op dat ik toch met enige regelmaat langer in dat ding verzonken zit dan ik bewust zou willen. Ter illustratie; Ik gebruik de telefoon als horloge en als bediening van de muziek thuis. Op zich niks mis mee, maar voor ik het weet vergeet ik een muziekje op te zetten en zit ik een half uur op LinkedIn te scrollen. Leg ik mijn telefoon weg en besef ik ineens dat er nog steeds geen muziek op staat. Of wil ik alleen even snel kijken hoe laat het is en zie ik appjes die ik ga lezen, hop weer een kwartier of langer voorbij.

Dus ik heb Jamie meteen laten weten dat ik gráág mee doe. En dan ook maar meteen ambassadeur worden. Want ik geloof dat onze wereld een stukje mooier wordt als we met z’n allen bewuster leven, meer in verbinding zijn met onszelf en elkaar (in plaats van vergroeid met onze telefoon).

Het boek wat ik momenteel schrijf, ‘Natuurlijk jij!’, gaat daar ook over. Hoe je weer meer je natuurlijke zelf wordt, wie je van nature bent; ontspannen, rustig, zelfverzekerd en daardoor gelukkig. Zodat je je leven leeft dat jou voldoening geeft. Minder telefoongebruik draagt daar absoluut aan bij. Je bent minder afgeleid, minder in je hoofd en meer met je zintuigen bewust in het NU aanwezig, de enige plek waar het leven zich echt voltrekt. Nu ik volop in het schrijfproces met mijn boek zit hoop ik door digitaal te vasten meer gefocust te zijn als ik ergens mee bezig ben, meer rust te ervaren en met meer aandacht in het hier-en-nu te zijn bij mijn partner, mijn kinderen en iedere persoon die mijn pad kruist. Doe je ook mee met het digitaal vasten? Natuurlijk jij!

Het mooie in jezelf en je omgeving zien…..wat de natuur ons leert

Wanneer je nu door het bos loopt, zou je in het eerste ogenblik kunnen denken dat het bos kaal en weinig kleurrijk is in de winter. Maar als je goed kijkt ontdek je prachtige pareltjes en natuurwondertjes links en rechts zoals de foto’s laten zien die ik gisteren heb verzameld. Zo is het leven ook.

Recentelijk een intens verdrietige familie gesteund in een groot verlies. Het raakte me diep om mijn dierbaren zo verdrietig te zien. Om de pijn te zien en te voelen. Maar tegelijkertijd was er ook dankbaarheid, steun en veel liefde. Dankbaar voor de steun die je voor elkaar kunt zijn, knuffels van intense liefde en vriendschap naar elkaar toe. De familie sprak dat uit en het zorgde voor een warm gevoel van verbondenheid en waardering.

Rutger Bregman schrijft in zijn fantastische boek ‘De meeste mensen deugen’ dat de mens van nature vriendelijk is en kameraadschap zoekt, maar dat het nieuws ons anders doet vermoeden. Hij noemt het nieuws de grootste verslaving van onze tijd en vertelt dat tientallen studies hebben aangetoond dat het nieuws je mentale gezondheid schaadt. Het nieuws gaat over de uitzonderingen, angst, gevaar, ellende, rampen, geweld. Het zijn incidentele, sensationele gebeurtenissen die nieuwswaardig zijn maar het is een eenzijdig beeld. Het mediageweld zorgt voor een verwrongen mensbeeld. Het goede in de mens legt het in het nieuws af want het goede is alledaags en dat trekt geen kijkers en lezers. Maar in werkelijkheid, zegt Rutger, ‘Leven we in de rijkste, veiligste en gezondste tijd ooit’. Ik voel aan alles dat hij gelijk heeft en verorber zijn boek dan ook gretig.

Dus zoals het bos misschien kaal lijkt maar in werkelijkheid vele pareltjes bezit, zo bezit het leven en ook jij vele prachtige pareltjes. Je moet het willen zien, je focus erop leggen en het voeden met aandacht. Ik nodig je uit om vandaag goed om je heen te kijken waar je vriendschap, kameraadschap en liefde ziet en ervaart. En waar je zelf hierin een bijdrage kunt leveren, naar je omgeving toen en ook naar jezelf. Want dat ben jij dubbel en dwars waard met jouw unieke palet aan kwaliteiten! Natuurlijk jij!

Weer je natuurlijke jij worden

Onrustige gevoelens, veel (negatieve) gedachten, gestrest op je werk/privé? Ga met mij op pad in de natuur. Je ervaart dagelijks meer ontspanning, rust en zelfvertrouwen waardoor je je gelukkiger voelt. Vanuit deze innerlijke rust kun je beter keuzes maken. Je wordt weer je natuurlijke zelf. Natuurlijk jij!

Vanmorgen een coachtraject afgerond met een dame die weer haar natuurlijke zelf is geworden.

Ze voelde zich afgelopen zomer zo gestrest dat ze niet meer kon werken en zich ziek had gemeld. Eigenlijk wilde ze al jaren weg bij haar werk maar ze durfde de stap niet te zetten. Allerlei overtuigingen en aannames hielden haar tegen. Ik heb haar eerst begeleid in het volledig accepteren van haar huidige situatie en de daarbij komende emoties in haar lijf. Dat bracht een eerste rust. Vervolgens is ze tot diepgaande inzichten gekomen met betrekking tot haar patronen vanuit haar verleden en zag ze in waarom ze zichzelf en haar behoeften de afgelopen tientallen jaren heeft weggecijferd. De vorige sessie kwam ze tijdens een opdracht rondom haar zielskwaliteiten tot het inzicht dat ze zoveel mooie kwaliteiten bezit en dat ze zichzelf niet langer gevangen wilde houden. Vanmorgen vertelde ze dat ze de knoop had doorgehakt en dat ze ontslag ging nemen. Ondanks de financiële onzekerheid als alleenstaande vrouw durfde ze deze stap te zetten, ze had goed in kaart gebracht wat ze nodig had en kwam tot de conclusie dat het toch mogelijk was met de inkomsten van haar bedrijf en vervroegd pensioen. En ze voelde zich enorm zelfverzekerd, opgelucht en bevrijd. Ze zei ‘ik ben sinds dit traject milder geworden naar mezelf en mijn omgeving’. En ze zei lachend ‘ik voel me zelfs een wijze vrouw, dat heb ik nog nooit eerder over mezelf gedacht.’

In ieder mens zit wijsheid, zelfvertrouwen en innerlijke rust. Maar dit is vaak ondergesneeuwd door allerlei overtuigingen, aannames en negatieve gedachten en emoties vanuit het verleden. Wanneer je je daarvan kunt ontdoen komt de ware jij weer tevoorschijn. Je natuurlijke jij!

En het wil absoluut niet zeggen dat je dan je ontslag moet indienen. Waar het om gaat is dat je weer dichtbij jouw eigen gevoelens, jouw wensen en behoeften komt. En dat je van daaruit voelt en weet wat goed is voor je. Misschien leer je op een andere manier te kijken naar jouw functie en naar jezelf, je werk op een andere manier in te delen waardoor je er weer energie van krijgt, trek je taken of projecten aan waar je blij van wordt in plaats van je te focussen op wat je niet wilt of waar je niet blij van wordt. Je durft weer te kiezen en stapt uit het gevoel dat je slachtoffer van de omstandigheden bent. Je richt je op datgene waar je wel invloed op hebt en dat geeft altijd weer energie en zelfvertrouwen.

Is een dergelijk traject ook iets voor jou of voor jouw medewerker? Neem dan contact met me op voor een vrijblijvende kennismaking.

Je stilte omarmen

Wij staan niet los van de natuur, hoewel dat door de mens wel vaak wordt gedacht. Mensen, dieren, planten, bergen, zeeën, het staat allemaal met elkaar in verbinding. Wij denken dat we allemaal afgescheiden individuen zijn maar dat is als in een zee proberen een hek om een golf heen te plaatsen. In de natuur is het heel mooi zichtbaar hoe alle elementen op elkaar inwerken en niet los van elkaar staan, alles is één met het geheel. Los van het feit dat we van de natuur afhankelijk zijn om te overleven, helpt de natuur ons ook om weer bij onszelf thuis te komen. Ze helpt ons uit de gevangenis van ons denken, onze ‘zolderkamer’ zeg ik altijd. Als je je lijf als een huis ziet dan zitten we te vaak in onze zolderkamer en laten we de rest van ons huis versloffen. De natuur helpt je om je weer te verbinden met je lijf, met de diepe rust in jezelf.

In de maand oktober deed de herfst zijn intrede, schoten de paddenstoelen in grote getale uit de grond en vielen vele bladeren van de bomen. In november vallen de laatste blaadjes en ligt er al een dik bladerdek op de aarde. Het bos wordt stiller en kaler. En komt een serene rust in de natuur. Een uitgelezen kans om het bos in te gaan om te ‘bosbaden’, om je te laven aan de natuur, de rust, de stilte. En deze rust van de natuur nodigt je uit om ook naar binnen te keren naar jouw diepe innerlijke rust. Iedereen heeft diep van binnen een liefdevolle, vredige kern. Zie je lijf als een groot meer; aan de oppervlakte van het meer kan het water onder invloed van het weer rustig kabbelen of wild bewegen bij storm. Maar diep beneden in het meer is het water altijd rustig, onafhankelijk van de externe factoren boven het meer. Zo is er ook bij jou diep van binnen een plekje waar altijd innerlijke rust is, net zoals in het diepe meer. Die plek van innerlijke rust is er altijd, ook al ben je je er niet bewust van. Je bent vaak afgeleid door gedachten, door doen, door verwachtingen, door actie. Maar die plek is er gewoon. Doe je ogen dicht en ga met al je aandacht naar die plek diep in je lijf. Je hoeft niet te weten waar dat precies is, gewoon de wetenschap dat die plek er is, is voldoende om contact te maken met die innerlijke rust die in jou zit. Maak contact met jouw innerlijke rust. Observeer hoe dat voelt. Wat merk je op in je lichaam wanneer je in contact bent met die rust? Wat voor gevoel geeft het je? Misschien krijg je een kleur te zien of een beeld, een bepaalde sensatie, of misschien is het puur een fijn rustgevend gevoel, alles is goed, niks hoeft anders. Observeer hoe het voor jou is.

Vanuit deze rust in jezelf kun je je verbinden met het bos. Ben je zo bewust mogelijk van het bos en van jouw aanwezigheid. Ben innerlijk stil wanneer je in het bos bent en gebruik je zintuigen om je aandacht op de natuur om je heen te richten. Kijk, luister, voel en ruik hoe alles in het bos helemaal zichzelf is, hoe rustig en stil het is. Richt je aandacht op een tak, een plant, een boom of een struik. Kijk naar de boom bijvoorbeeld zonder er over na te denken en neem puur waar wat je met je zintuigen kan ervaren wanneer je bij de boom staat. Je hoeft er geen labels op te plakken in je hoofd, wat voor soort boom het is, of je het mooi vindt, je hoeft er niks van te vinden, je neemt het alleen maar waar, met al je zintuigen open; zie, voel, ruik, hoor. Ervaar hoe stil de boom is, een zelfde stilte die ook in jou huist. Door op deze manier de natuur te observeren, te ervaren, kom jij bij de stilte in jezelf, die diepe innerlijke rust. Neem hier de tijd om je te verbinden met de stilte om je heen, de stilte van de natuur en daarmee de stilte in jezelf.

Je creëert wat je aandacht geeft

‘Hey kijk hier is ook een hartje mam!’ Dat zei mijn jongste zoon toen we afgelopen zomer op vakantie in Slovenië een wandeling aan het maken waren. We zochten hartjes in de natuur, een nieuwe hobby die me sinds een jaar al veel mooie beelden heeft opgeleverd (zie foto collage) en waar ik mijn kinderen afgelopen zomer mee aangestoken heb. Ik genoot enorm van het enthousiasme van mijn zoon. Dat hij tien minuten eerder nog uitermate kwaad was omdat ik hem bij een afgrond weg wilde houden weerhield me er nu niet van om op dit moment een stroom van liefde te voelen tussen mijn zoon en mijzelf. Dat was jaren geleden wel anders…..

Ruimte voor eigen emoties

Ik heb twee energieke, hooggevoelige kinderen met een enorm sterke wil. Naast dat dit prachtige kwaliteiten zijn die veel moois brengen, brengt het ook de nodige uitdagingen mee voor ons als ouders. Daarbij spiegelen je kinderen ook nog eens jouw eigen processen en ontwikkelpunten hetgeen voor mij betekende dat ik heb moeten leren om, naast mijn geduld, ook te mogen voelen en benoemen welke emoties bij mij omhoog borrelen. Voorheen bleef ik bij een boze bui van een van mijn kinderen altijd heel lang geduldig (want ja, ik ben toch eenmaal een geduldige moeder, had ik mezelf voorgenomen) terwijl ik van binnen mijn kookpunt begon te bereiken, totdat ik ontplofte en dan zelf boos werd. Niet erg effectief, zeker niet bij een gevoelig kind. Ten eerste omdat mijn boosheid natuurlijk olie op het vuur was bij mijn kind. Ten tweede omdat mijn kinderen allang voelde dat ik niet meer geduldig was, ook al probeerde ik dat nog zo sterk uit te stralen, hetgeen voor hen verwarrend werkte. Door jarenlange persoonlijke ontwikkeling, coachopleidingen, trainingen en het zelf ontvangen van healings en diverse sessies, heb ik aan mijn eigen patronen en overtuigingen gewerkt en heb ik o.a. geleerd mijn emoties te benoemen. Gewoon zeggen ‘ik merk dat ik nu geïrriteerd raak’ of ‘mijn geduld begint nu op te raken’ of zelfs even zeggen ‘ik ga nu even buiten een rondje lopen zodat ik weer rustig word en jou daarna goed kan helpen’. Het gevolg was dat ik enerzijds er voor mijn kinderen goed kon zijn, en, niet onbelangrijk, mijn eigen emoties kregen de ruimte waardoor ik achteraf ook veel sneller een situatie achter me kon laten. Voorheen kon ik soms uren nog last hebben van een vervelend gevoel, terwijl mijn kinderen het allang vergeten waren.

Op het positieve richten

Het feit dat ik nu in de Sloveense bergen tien minuten na een woede uitbarsting van mijn zoon intens kon genieten van de hartjes die hij vond in de natuur, deed me nog iets beseffen. Namelijk dat ik er voor kies om me op het positieve te richten. Dat ik afgelopen jaar zoveel hartjes in de natuur ben tegenkomen is voor mij een teken daarvoor, een soort bevestiging dat ik me steeds weer op ‘liefde’ richt in het leven.

Ook besefte ik dat ik eigenlijk al diverse intense gebeurtenissen in mijn leven heb meegemaakt waarbij deze focus op het positieve me erg heeft geholpen. Niet zo lang geleden was ik ontevreden over mijn functie, deze was veranderd en sloot niet meer goed aan bij mijn krachten en passies. Ik ben daarover in gesprek gegaan met mijn werkgever en daar kwamen we in eerste instantie niet uit. Ik had iets voor ogen wat ik graag wilde en hield me daar aan vast. Toen mijn werkgever daar niet in mee wilde gaan, was ik in eerste instantie, die dag dat ik dat hoorde, erg teleurgesteld. Als ik in die teleurstelling was blijven hangen en was blijven focussen op wat ik wilde maar niet kreeg, had ik erg verzuurd kunnen raken, misschien zelfs wel in conflict kunnen raken of ziek geworden. Maar de dag erna ging ik 24 uur op soloquest (in je eentje in de natuur, zie mijn eerdere artikel daarover) en daar besloot ik dat ik geen gevecht aan wilde gaan, dat deze situatie vroeg om echt voor mezelf en mijn kunnen te gaan staan en ook om mijn drang naar zekerheid los te laten. Vervolgens koos ik ervoor om  vanuit zelfvertrouwen de toekomst in te gaan en een risico te nemen. Het vervolg waren prettige gesprekken met mijn werkgever en we zijn op een hele fijne manier uit elkaar gegaan. De energie ging stromen en het is achteraf de beste keuze die ik kon maken.

Een ander voorbeeld van mijn aandacht op het positieve richten was negen jaar geleden, rondom de geboorte van mijn eerste zoon. Hij lag in stuit en ging niet meer draaien. Ik had een half jaar eerder, bij 12 weken zwangerschap, aan het graf van mijn moeder gestaan die na een kort ziekbed was overleden. Uiteraard was dit een heftige tijd met emoties in hoge pieken en diepe dalen. Toen ik voor de beslissing stond wat te doen met de geboorte, voelde ik een enorm sterke wil om mijn kind met een natuurlijke bevalling op de wereld te laten komen. Mijn moeder was vanaf mijn tienerjaren kraamverzorgster geweest en had meer dan 200 baby’s op de wereld geholpen dus ik was opgegroeid met het beeld dat bevallen heel natuurlijk in huiselijke sfeer gebeurt. Uiteraard moest ik nu naar het ziekenhuis maar de optie van een natuurlijk bevalling sprak me nog steeds aan. Ik maakte deze keuze deels op basis van mijn ratio, door er veel over te lezen (waar ik niet perse blij van werd maar dat hield me niet tegen) en met het ziekenhuis uitvoerig te bespreken. Maar grotendeels maakte ik deze keuze op basis van gevoel. Ik voelde een enorm vertrouwen dat mijn moeder mij op afstand zou steunen. Ondanks dat veel mensen om mij heen het benauwd kregen van mijn keuze en me ook echt probeerde op andere gedachten te brengen, was mijn gevoel niet omver te krijgen. En mijn man steunde me, volledig vertrouwend op mijn gevoel. Het werd een prachtige ‘bevalling volgens het boekje’ (dit waren de woorden van de gynaecoloog) en wat was ik trots dat ik mijn zoon op een natuurlijke manier op de wereld had gezet. Overigens met alle begrip en respect voor een ieder die in eenzelfde situatie een andere keuzes maakt. En ik pretendeer zeker niet dat je met op het positieve richten altijd krijgt wat je wilt, want ik geloof erg in de natuurlijke beweging van het leven en die gaat soms op en soms neer, net zoals ook de natuur zijn seizoenen heeft van groeien en loslaten. Maar voor mij voelde het absoluut dat mijn blik op vertrouwen ipv angst er aan had bijgedragen dat ik mijn zoon op een natuurlijke manier op de wereld had kunnen zetten.

Overvloed zien in je leven

Sinds deze week doe ik op uitnodiging van een vriendin mee aan een 21-dagen challenge van Deepak Chopra over Abundance. Leven in overvloed. Hij stelt de vraag; ‘Aanschouw jij de overvloed in je leven of richt je je op wat je tekort komt?’ Hij zegt ook ‘Iedereen kan overvloed ervaren. Er is namelijk een overvloed aan cellen in je lijf, een overvloed aan natuur om ons heen, een overvloed aan zandkorrels op het strand, een overvloed aan liefde in de mens en ga zo maar door. Waar in je leven ervaar jij overvloed? Waar ben jij dankbaar voor? Maar wanneer jij je aandacht richt op wat je tekort komt, dan is daar ook altijd wel iets te vinden. En wat creëer je dan? Onzekerheid? Een ontevreden gevoel? Een laag zelfbeeld? En wat heeft dat voor gevolg voor jouw denken en handelen? Dus waar richt jij je aandacht op? Wat kies jij? Jij hebt iedere dag opnieuw weer de mogelijkheid om een andere keuze te maken! En ontdek wat je allemaal kunt creëren wanneer je je richt op wat je WEL wilt.

Weet jij niet goed wat je wilt? Ervaar je onrust of vind je het lastig om het positieve te zien in je leven? Ik kan jou helpen om, in de natuur, weer in verbinding te komen met wie jij van nature bent. Want ook jij hebt innerlijke rust en een gevoel van geluk en vertrouwen in je. Iedereen is lief(de) diep van binnen. Alleen soms is het ondergesneeuwd onder lagen van negatieve ervaringen uit je verleden, moralen vanuit je opvoeding die als stemmetje in je hoofd doorpraten, overtuigingen die je ergens in je leven hebt aangenomen en die je nu belemmeren. Ga met me mee op pad in de natuur om weer meer je natuurlijk jij te worden!

Shinrin Yoku; Japans ‘bosbaden’

In het kader van ‘practice what you preach’ ga ik iedere week twee uur in m’n eentje naar het bos om te ‘bosbaden’ (Shinrin Yoku). Nu het herfst is, mijn favoriete seizoen, is het thema loslaten heel toepasselijk. De natuur symboliseert dat heel krachtig in de herfst met de vallende bladeren. Er is geen boom die zegt ‘ik doe dit jaar niet mee, ik houd mijn bladeren vast’. Maar wij mensen zijn wel geneigd van alles vast te houden. De herfst is dus een uitgelezen kans om in de natuur op onderzoek bij jezelf te gaan wat je wilt loslaten.

Dus gisteren stapte ik, in de stromende regen en gehuld in regenpak, op de fiets naar het bos. De paddenstoelen van bijgaande foto verwelkomden mij direct. Tijdens mijn ‘bosbad’ heb ik de tijd genomen om mijn onzekerheid over mijn toekomst en het ‘niet-weten’ los te laten. En ik heb gevisualiseerd wat ik wel wil; vanuit vertrouwen mijn hart volgen. Al dralend door het bos kwam ik tot ontdekking dat ik het liefst van de gebaande paden af ga, daar vind ik het knus, uitdagend en ben ik nieuwsgierig. Het liet mij inzien dat ik me in het dagelijkse leven niet zo moet bezig houden met wat anderen allemaal al doen en wat er al aan aanbod is in mijn vakgebied, want dan ga ik me vergelijken en voel ik me onzeker. Wanneer ik mijn eigen pad volg, mijn eigen natuurlijke neiging, dan stroomt de energie en ervaar ik flow. De brandnetels die ik soms buiten de gebaande paden tegen kwam stonden voor mij symbool voor de obstakels die je altijd wel tegen kan komen op je eigen ontdekkingspad (zowel buiten jezelf alsook binnenin jezelf), dat is iets wat bij het leven hoort, maar dat hoeft me er niet van te weerhouden mijn pad te blijven volgen. Ik kan iedere keer weer op het moment zelf weer bepalen hoe ik met een obstakel omga. Deze inzichten brachten rust en kracht. Aan het einde van mijn ‘bosbad’ stapte ik, nog steeds in de regen, lichter en met een lach op mijn gezicht op mijn fiets naar huis. Wat is ‘bosbaden’ toch een genot!

Heb jij ook zin in een ‘bosbad’ ervaring rondom het thema loslaten? Ga dan mee op de ‘Rise & Shine’ wandelingen, zie activiteiten voor meer informatie.

Foto paddestoelen

24 uur in en met de natuur

Afgelopen maand ging ik op Solo Quest. 24 uur in je eentje in de natuur met enkel een tarp, slaapspullen, water en warme kleding. Geen afleiding zoals telefoon, tv en andere mensen. Het leek me heerlijk om alle tijd te hebben voor mediteren en niks te ‘moeten’. Het leek me best een beetje eng om de nacht alleen door te brengen in het donkere bos. Het eerste klopte. Het tweede klopte gelukkig niet.

In de natuur ontdekte ik opnieuw dat ik daar echt op mijn plek ben. Dat daar de plek is waar ik het dichtste bij mezelf ben en me het meest prettig voel. Waar ik het liefste wil zijn, ook met mijn werk. Het gaf me het vertrouwen om die stap te nemen met mijn werk waar ik al een jaar tegenaan hikte; ontslag nemen en volledig kiezen voor en verder bouwen aan mijn bedrijf als trainer en coach in de natuur. De soloquest bracht me rust en heeft me enorm gesterkt in mijn keuze.

Het hebben van alle tijd en tegelijkertijd geen besef van tijd hebben vond ik een hele fijne ervaring tijdens de soloquest. Ook de tip van de begeleiding vooraf om zoveel mogelijk je natuurlijke neiging te volgen bracht mij weer terug bij mijn kern, bij mijn zijn, bij het luisteren naar mijn lijf.

De nachtelijke ervaring was totaal anders dan verwacht. Ik had bewust de overgang van schemer naar donker meegemaakt en waar ik op het begin nog alert was op alle geluiden, kwam er even later een fijne, diepe ontspanning. Het slapen ging verbazingwekkend goed totdat ik uit mijn diepe slaap werd gewekt door mijn buddy die de nacht als te spannend ervaarde en door mij, volgens afspraak, terug naar het basiskamp werd gebracht. Toen de begeleiding mij weer terugbracht naar mijn plek en vroeg of ik de symbolische betekenis kon zien van iemand die mij wakker maakt en om hulp vraagt, viel mij meteen een enorm inzicht binnen. Toen we terug op mijn plek een groep wilde paarden rond mijn tarp troffen was dat een magisch moment dat mijn inzicht verder verankerde. Ik heb nog een uur op mijn plek genoten en zelfs een dansje gedaan.

De dag erna was een heerlijk ontspannen ochtend met nog meer mediteren, yoga, genieten in de zon onder een boom, het bestuderen van spinnetjes en waterdruppels en een ritueel om mijn inzichten verder te bekrachtigen.  De begeleiding door Nature Quest voor en na de quest was heel prettig. Het delen met elkaar, vanuit een ruimte waarin een ieder zichzelf kon zijn en we niet op elkaar hoefden te reageren, door gebruik van de talking stick, gaf een enorm gevoel van respect en verbondenheid.

De soloquest was een FANTASTISCHE belevenis!

Van frustraties naar waardering van talent!

‘Oh daar gaat ie weer, trekt ie weer alle kasten open, alle spullen eruit, laat weer een spoor van rotzooi achter in huis, aaarrrrgh, hij ruimt ook nooit op’. Dit is wat ik een tijd lang dacht wanneer mijn zoontje van toen nog 4 jaar weer eens in staat was om in 10 minuten het hele huis op zijn kop te zetten. En wat mijn man en ik ook deden; lief bespreken, streng toespreken, niks hielp. Als hij het in z’n koppie had wat hij wilde doen dan ging hij ervoor en had totaal geen oog voor het spoor wat hij achter liet. Niet dat wij zo’n opgeruimd huishouden zijn want ik zeg je eerlijk, ik heb in de 8 jaren dat ik moeder ben van twee heerlijke energieke boys al heel wat meer leren loslaten en een stapeltje hier of wat rotzooit daar kan ik prima hebben, maar ik heb het over de hele woonkamer die bezaaid ligt en alle kastdeuren open.

Inmiddels gaat het anders en ik deel je graag hoe we dat hebben veranderd. Want ja, WIJ hadden een grote rol hierin (en JIJ kan dit ook veranderen bij irritatie aan je kind, je collega of jezelf).

Een situatie die zich bijvoorbeeld afspeelde was dat onze zoon ineens het idee had dat hij een ridder was; Hij trekt het aluminiumfolie uit de la, scheurt er een stuk vanaf (en laat de rol op de grond liggen en uitrollen), trekt plakband uit de kast, plakt het aluminiumfolie op zijn trui (en laat de plakband ergens anders op de grond staan), trekt de knutselbak uit de kast en trekt alle papieren en stiften eruit om die ene groene stift te vinden en gaat met die stift op het aluminiumfolie zijn riddernaam schrijven (en de grond ligt bezaait met papier en stiften). Vervolgens gaat hij ridder spelen en laat de spullen gerust een uur slingeren waardoor de stiften al spelende door de hele kamer en onder de bank worden geschopt.

Voorheen zou ik geïrriteerd reageren op de rotzooi die hij heeft gemaakt. Maar nu doen we dat dus anders. Want ik las destijds een artikel over het zien van de kwaliteiten van je kind en mijn man en ik hebben met elkaar besproken hoe we met dit soort situaties, die tot veel irritatie bij ons, en als gevolg daarvan bij onze zoon teweeg bracht, anders willen omgaan. We zijn gaan kijken; wat zit daar nou achter dat gedrag, wat gebeurt er bij hem? Wat we zijn gaan zien is dat onze zoon ineens een ontzettend leuk en creatief idee krijgt en dat per direct wil en kan uitvoeren zonder onze hulp. Hoe mooi is dat? De creativiteit van onze kinderen willen we juist stimuleren want op school ‘moeten’ ze al zoveel denken met hun koppie. We zijn gaan benoemen naar elkaar hoe ontzettend mooi het is dat hij zoveel creatieve ideeën heeft en ook meteen weet hoe hij iets wil uitvoeren (zelf een bob de bouwer klusriem maken, een grote hut bouwen, een voetbaltijdschrift maken voor hem en zijn vriendjes etc.). Dat willen we stimuleren….EN we willen ook graag dat hij leert dat je je spulletjes opruimt zodat het voor iedereen fijn bewegen blijft in huis. Wat we zijn gaan doen is steeds wanneer hij weer zo’n creatieve inslag kreeg, eerst benoemen wat we hem zien doen; ‘wauw Teun, wat heb je een creatief idee bedacht, en je weet ook al hoe je dat gaat maken, door jouw creatieve ideeën weet altijd wel een oplossing ergens voor. Super mooi jongen’. ‘Zorg je wel dat je de spulletjes zo ook opruimt zodat je geen dingen kwijtraakt en er niemand over valt?’

En wonder boven wonder; hij ruimde zijn spullen op!! Soms moesten we hem er nog een keer aan herinneren of vroegen we of hij hulp nodig had, of ruimden we samen met hem op terwijl we in zijn spel mee gingen. We waren verbaasd hoe ‘makkelijk’ het opruimen ineens ging. Er was totaal geen irritatie meer maar juist heel veel plezier want hij voelde zich door ons gezien en gewaardeerd. Wat een verschil in energie die we allemaal voelden!

Dit kan je ook toepassen wanneer je je irriteert aan een collega, want die collega kan waarschijnlijk iets heel goed waar jij nog wat van kan leren (lees meer uitleg hierover bij kernkwadrant van Daniel Offman). En je kan het ook op jezelf toepassen! Hoe vaak irriteren we ons niet aan een bepaalde eigenschap van onszelf? Zo heb ik me vroeger erg geïrriteerd aan mijn overgevoeligheid. Ik werd om het minste geringste geraakt door iets of iemand, door wat iemand zei (of juist niet zei maar ik wel aanvoelde), door een bepaalde negatieve sfeer die ergens hing. Ik kon er compleet op leeglopen. Ook omdat ik erg twijfelde aan wat ik voelde; klopt dat wel? Doe ik iets verkeerd? Het zal wel aan mij liggen! Totdat ik heb ingezien dat onder deze overgevoeligheid de mooie kwaliteit fijngevoeligheid zit (of hoogsensitiviteit). Vervolgens heb ik geleerd om deze gevoeligheid als kracht in te zetten en daar pluk ik vandaag de dag nog altijd de vruchten van. Ik heb leren vertrouwen op mijn gevoel, mijn intuïtie. In de woorden van Daniel Ofman (kernkwadrant) schuilt er onder iedere valkuil een kwaliteit. Je bent ergens heel goed in, maar kan daar in doorslaan. Het tegenovergestelde van je valkuil is je uitdaging. Zo heb ik geleerd (mijn uitdaging) om goed voor mezelf te zorgen, niet alleen te geven maar een mooie balans te vinden tussen geven en nemen, trek ik me soms bewust terug of leun ik bewust achterover. Dit is overigens een proces van jarenlange persoonlijke ontwikkeling en ik blijf mezelf ontwikkelen, gewoon omdat het te leuk is! Ga jij de uitdaging aan om de irritatie die je voelt richting je kind, je collega of jezelf om te zetten in waardering? Ik wens je heel veel plezier met deze mooie ontdekkingstocht en uiteraard ondersteun ik je hier heel graag bij dus neem gerust contact met me op!

Lieve groet,

Marieke

 

Natuurlijk jij: innerlijk rustig – zelfvertrouwen – gelukkig